Grupa wiekowa: 4-latki
Prowadząca: Elżbieta Kubacka – nauczyciel w Samorządowym Przedszkolu nr 38 w Krakowie, Akademia Zielonego Misia.
Temat kompleksowy: KOCHANI DZIADKOWIE
Temat zajęć: „A kiedy przyjdą strachy pod wieczór, albo z rana…”
Cel obserwacji: Umiejętność organizowania sytuacji edukacyjnych umożliwiających dzieciom poznanie praw.
Cele ogólne:
- Kształtowanie świadomości własnych praw (XV/5)
- Rozwijanie aktywności twórczej i ruchowej (V/4, IX/2)
- Kształtowanie nawyku dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych (VI/5)
- Kształtowanie umiejętności przestrzegania ustalonych reguł (I/2)
Środki dydaktyczne: płyta CD z nagraniem utworu R. Straussa, piosenki pt. „Przytul mnie dziadku” oraz muzyki do zabaw ruchowych; pacynka misia; koce; ilustracje przedstawiające zjawiska, postaci, przedmioty etc., których boją się dzieci; kartki; flamastry; maty; ilustracja symbolizująca prawo dzieci do strachu, tamburyno, bębenek.
Etapy: | Przebieg: | Cele operacyjne: | Uwagi: |
| 1.”Przestraszony miś” – zabawa wprowadzająca w temat zajęć
2. „Przytul mnie dziadku” – zabawa z piosenką
3. „Przytul mnie dziadku” – rozmowa z dziećmi inspirowana treścią piosenki
4.”Straszny las” – zabawa ruchowa z elementami opowieści ruchowej Thulina
5.”Czego boją się dzieci?” – wypowiedzi dzieci na podstawie ilustracji
6. „Statki” – zabawa ruchowa
7. „Oswajamy potwory” – zabawa plastyczna
8. „Bezpieczne wyspy” – zabawa ruchowa orientacyjno-porządkowa
9. „Wyprawa do krainy odwagi” – zabawa dydaktyczno-ruchowa
10. „Nasze prawa” – rozmowa z dziećmi
11. Zakończenie zajęć | Dzieci siedzą w kole na dywanie. Słuchają utworu R. Straussa pt. „Tako rzecze Zaratustra”. Nauczycielka trzyma pacynkę misia. Pacynka wychyla się spod ramienia nauczyciela, wyraźnie przestraszona, mówi drżącym głosem: P: Troszkę się przestraszyłam, jesteście tam? Mogę wyjść? Czy jest tu bezpiecznie? Dzieci zachęcają pacynkę, aby wyszła. P (wychyla się i mówi): Już mi lepiej! Dodaliście mi odwagi, dziękuję! A wy jak się czujecie? Pokażcie swoje buzie. Ja się bardzo bałem, ale pomogła mi wasza zachęta. Niekiedy czuję też strach przed zaśnięciem. Czy ktoś z was również boi się ciemności? Śpiewanie piosenki. Ilustracja ruchowa do piosenki.
Wypowiedzi dzieci na temat treści piosenki oraz na temat sposobów pokonywania strachu przed ciemnością.
Nauczycielka prezentuje opowieść o wycieczce do lasu. Dzieci gestem i ruchem ilustrują opowieść nauczycielki. Na sygnał nauczycielki chowają się w wyznaczonym miejscu – zajmują miejsce w wyznaczonym miejscu w sali.
Nauczycielka prezentuje ilustracje przedstawiające postacie, zdarzenia, zjawiska atmosferyczne etc., których mogą bać/boją się dzieci. Przedszkolaki rozpoznają i nazywają treść ilustracji.
Dzieci podzielone na dwie grupy zajmują miejsce na kocach – statkach. Zadaniem dzieci jest przeczołganie się (przepłynięcie) ze swojego koca (statku) na drugi koc (statek). Dzieci mogą czołgać się tylko wtedy, kiedy słyszą radosną muzykę (morskie potwory śpią). Kiedy słyszą groźną muzykę ( potwory nie śpią), dzieci pozostają na swoich kocach (statkach).
Zadaniem dzieci jest namalowanie potwora. Następnie, w drugiej części zabawy, dzieci dorysowują różne elementy do swoich potworów, tak aby przestały być straszne.
Dzieci biegają po sali. Na sygnał nauczycielki zajmują miejsce na kocu – bezpiecznej wyspie.
Nauczycielka prezentuje kartki, na których przedstawione są emblematy symbolizujące wybrane dziecięce strachy. Dzieci wybierają jedną lub dwie karteczki przedstawiające sytuacje, zjawiska, postaci, których się boją.Uwaga: Nauczycielka ma kilka czystych karteczek, które symbolizują inne dziecięce strachy ( jeśli dziecko boi się czegoś innego niż zostało przedstawione na ilustracjach).Następnie zadaniem dzieci jest podarcie „swoich strachów” na drobne kawałki i wyrzucenie ich do kosza – przejście do krainy odwagi.
Rozmowa z dziećmi na temat ich praw. Wypowiedzi dzieci. Umieszczenie w kąciku praw dziecka ilustracji symbolizującej prawo dzieci do strachu.
Podziękowanie dzieciom za wspólną zabawę. | – stara się słuchać muzyki z zamkniętymi oczami, – powstrzymuje się od rozmów w czasie słuchania muzyki, – zachęca pacynkę, aby wyszła spod ramienia nauczyciela, – za pomocą mimiki prezentuje swoje uczucia w czasie słuchania muzyki, – przyznaje się do lęku przed ciemnością, jeśli go odczuwa, – śpiewa piosenkę, – gestem i ruchem ilustruje treść piosenki, – zachowuje bezpieczny odstęp od pozostałych uczestników zabawy, – wypowie się na temat treści piosenki, – wypowie się na temat swojego strachu przed ciemnością i sposobu jego pokonywania, – powie, kto może mu pomóc w pokonaniu lęku przed ciemnością, – stara się wypowiadać pełnymi zdaniami, – przestrzega zasad kultury wypowiedzi, – samodzielnie organizuje sobie przestrzeń do zabawy, – gestem i ruchem ilustruje opowieść nauczycielki, – przestrzega zasad bezpiecznej zabawy, – reaguje na sygnały nauczycielki w ustalony sposób, – zajmuje wyznaczone miejsce w sali, ukrywa się przed niebezpieczeństwem, – rozpoznaje i nazywa postacie, zdarzenia, zjawiska atmosferyczne przedstawione na ilustracji, – sygnalizuje poprzez uniesienie dłoni chęć udzielenia odpowiedzi na pytania postawione przez nauczycielkę, – oczekuje na swoją kolej, – zajmuje wyznaczone miejsce w sali, – czołga się w określonym kierunku, kiedy czuje się bezpiecznie, – zachowuje bezpieczny odstęp od pozostałych uczestników zabawy, – reaguje na muzykę w ustalony sposób, kiedy odczuwa lęk, – samodzielnie organizuje miejsce i materiały do zabawy, – stosuje zwroty grzecznościowe, – maluje potwora, – prezentuje efekty swojej pracy, – przekształca postaci potworów, w taki sposób, aby przestały być straszne, – z pomocą nauczycielki umieszcza swoją pracę na tablicy, – samodzielnie organizuje sobie przestrzeń do zabawy, – biega po sali przestrzegając zasad bezpieczeństwa, – reaguje na sygnały nauczycielki w ustalony sposób, – zajmuje wyznaczone na bezpiecznej wyspie, – wybiera kartkę przedstawiającą emblemat symbolizujący to, czego się boi, – oczekuje na swoją kolej – drze kartkę na drobne kawałki, – wyrzuca podarte strachy do kosza, – wymieni, niektóre ze swoich praw, – powie, że ma prawo do strachu, – sygnalizuje poprzez uniesienie dłoni chęć udzielenia odpowiedzi na pytania postawione przez nauczycielkę, |
