Konspekt zajęć w przedszkolu góry
Temat: Wyprawa w góry.
Cele:
Dzieci:
– poznają polskie góry oraz tradycje polskie,
– poznają i rozumieją nowe terminy związane z górami,
– doskonalą swoje umiejętności plastyczne,
– umiejętnie współpracują w grupie,
– pracują nad umiejętnością słuchania i rozumienia tekstu.
Metody:
– opowiadanie,
– rozmowa,
– metoda zajęć plastycznych,
– zabawa ruchowa.
Formy pracy:
– zbiorowa,
– indywidualna.
Przebieg zajęć:
Powitanie przedszkolaków. Sprawdzenie listy obecności oraz przygotowanie środków dydaktycznych.
Nauczyciel prosi uczniów o to, aby siedli wygodnie w kręgu na sali. Następnie prosi ich o wymienienie skojarzeń z wyrazem „góry”.
Prowadzący pokazuje dzieciom mapę Polski. Wskazuje na położenie gór. Prezentuje zdjęcia i obrazki przedstawiające górki krajobraz. Następnie opowiada o tym jak powstają góry oraz szczegółowo snuje opowieść o polskich górach (przykładowa pogadanka: Okolica, gdzie Wisła bierze swój początek jest górzysta, ale góry nie są tak wysokie jak w Tatrach. Mają łagodne zbocza porośnięte pięknymi lasami. Jedna z gór nosi nazwę Barania Góra. Z Baraniej Góry wypływają dwa strumienie. Jeden to Biała Wisełka, a drugi Czarna. Czarna Wisełka wysącza się z ziemi, która w tym miejscu jest ciemna, dlatego nazywa się Czarna. Biała Wisełka wytryska ze skały, płynie szybko, woda jest jasna, srebrzy się na tle skał i stąd nazwa Biała Wisełka. Spływają do niej różne górskie strumyki, przybywa jej wody, spływa po zboczu Baraniej Góry, skacze po kamieniach. Rosną tu piękne lasy. Latem i zimą można tu spotkać wielu turystów, którzy chcą zobaczyć miejsce, w którym Czarna Wisełka spotyka się z Białą i tworzą Wisłę. Jest ona tu jeszcze płytka, niezbyt szeroka, wodę ma bardzo czystą, widać każdy kamień na dnie i nawet pstrągi – ryby, które żyją tylko w bardzo czystej wodzie, o szybkim prądzie. Do Wisły wpada wiele różnych strumieni, rzek; Przybywa jej wody, staje się coraz większą, szerszą i potężniejszą rzeką. Płynie przez cały nasz kraj, przez środek Polski, z gór aż do morza, do Bałtyku).
Nauczyciel włącza rytmiczną muzykę. Prosi dzieci o to, aby maszerowali w rytm muzyki. W pewnym momencie zatrzymuje muzykę. Na przerwie dzieci naśladują ruchowo wspinanie się na szczyt górski.
Zabawa ruchowa: „Na górskim szlaku”. Nauczycielka prosi uczniów, aby wyobrazili sobie, że są na górskim szlaku. Wyjmuje lornetkę i udaje, że obserwuje przez nią krajobraz. Na hasło „Widzę coś…” dzieci dopytują co takiego. Nauczycielka odpowiada, a dzieci za pomocą ruchu odtwarzają to, co zauważyła nauczycielka, np.: „Widzę pasące się owce”, „Widzę piękne słoneczko”, „Widzę górali na górskiej polanie” itd.
Dzieci wcielają się w postać owieczek. Jedno z nich (chętne lub wybrane przez nauczyciela) jest mamą owcą. Jego zadaniem będzie odnalezienie swojego dziecka z zawiązanymi oczyma. Zagubiona w górach owieczka porusza się wśród innych dzieci trzymając w ręku dzwoneczek i wydając ciche dźwięki. Zabawa zostaje powtórzona kilka razy. Dzieci zamieniają się rolami.
Prowadzący zajęcia prosi dzieci o ponowne zajęcie miejsc w okręgu na dywaniku sali. Odczytuje głośno wiersz M. Kawałka (załącznik). Następnie odbywa się krótka analiza i omówienie treści. Istotą analizy jest to, aby dzieci zrozumiały i zapamiętały terminy: juhas, baca, koszer, oscypek, hala, bryndza. Na zakończenie zajęć nauczycielka prosi dzieci o to, aby usiadły przy stolikach. Dzieci malują górskie krajobrazy.
Wspólne zorganizowanie wystawki z prac plastycznych.
Załącznik 1.
Treść omawianego wiersza:
Stoi na górskiej hali szałasek drewniany
Obok koszeru, w koszerze tym owce barany.
Kiedy juhasi owce z psem pasą na hali,
baca w szałasie ogień pod kotłem rozpali.
Z owczego mleka jego ręce zgrabne, szybkie
Wyrobią bryndzę i serki wędzone- oscypki.
