Scenariusz zajęć dla dzieci 3-4 letnich „Jestem dobrym kolegą”
Nauczyciel : Anna Dobrzyńska
Zaproszeni goście: Dyrektor Barbara Lis
Data: 15.10. 2013
Podstawa programowa
Ad 1, p. 2
przestrzega reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej (stara się współdziałać w zabawach i w sytuacjach zadaniowych) oraz w świecie dorosłych;
Ad 1, p.4
wie, że nie należy chwalić się bogactwem i nie należy dokuczać dzieciom, które wychowują się w trudniejszych warunkach, a także, że nie należy wyszydzać i szykanować innych;
Ad 3, p. 1
zwraca się bezpośrednio do rozmówcy, stara się mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym;
Ad 5, p. 3
jest sprawne fizycznie lub jest sprawne w miarę swoich możliwości, jeżeli jest dzieckiem mniej sprawnym ruchowo;
Ad 7, p. 2
odgrywa role w zabawach parateatralnych, posługując się mową, mimiką, gestem i ruchem; umie posługiwać się rekwizytami (np. maską).
Ad 9, p. 2
odgrywa role w zabawach parateatralnych, posługując się mową, mimiką, gestem i ruchem; umie posługiwać się rekwizytami (np. maską).
Ad 13, p. 4
rozróżnia stronę lewą i prawą, określa kierunki i ustala położenie obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów;
Ad 14, p.1
potrafi określić kierunki oraz miejsca na kartce papieru, rozumie polecenia typu: narysuj kółko w lewym górnym rogu kartki, narysuj szlaczek, zaczynając od lewej strony kartki;
Cele ogólne
- rozwijanie umiejętności zgodnego współżycia w grupie
- podkreślanie znaczenia przyjaźni w życiu człowieka
- znajomość prostych technik plastycznych
- sprawność fizyczna
- umuzykalnianie i wyrażanie emocji poprzez śpiew i taniec
- umiejętność formułowania krótkich wypowiedzi na dany temat
Cele szczegółowe
- zgodnie współżyje z kolegami z grupy
- jest empatyczne
- wie jak ważną rolę w życiu odgrywa przyjaźń
- potrafi formułować krótkie wypowiedzi na dany temat
- jest muzykalne
- jest sprawne fizyczne
- potrafi wypowiadać się w różnych technikach plastycznych
Metody pracy
Czynna, aktywizująco twórcza (kula śniegowa), oglądowa, słuchowa
Formy pracy
Grupowa, indywidualna, zbiorowa, binarna
Środki dydaktyczne
Wycięte serca, kartki z bloku technicznego, szary papier, pastele, pudełka, złota i srebrna kula, tekst opowiadania M. Molickiej „Bajka o dwóch ołówkach”, płyta cd z utworem „Dwóm tańczyć się zachciało”
Przebieg zajęć
- Zabawa integracyjna „Oto mój kolega” – zadaniem każdego dziecka jest opisanie i przedstawienie jednego kolegi z grupy.
2. Słuchanie opowiadania M. Molickiej „Bajka o dwóch ołówkach”.
W pewnym piórniku mieszkały równo ułożone ołówki. Były kolorowe, tylko jedne był zwykły, szary. Tuż obok niego znajdował się wspaniały ołówek dwukolorowy: czerwono-niebieski. Ołówki zawsze przebywały razem, czy to leżąc obok siebie w piórniku, czy ścigając się i kreśląc wzory na papierze. Bardzo lubiły się tak razem bawić. Szary rysował kontury, a dwukolorowy wypełniał je barwami. Inne kolorowe chciały się przyjaźnić z dwukolorowym, ale on wolał szary.
– Co to za zwyczaje?- szeptały oburzone, że dwukolorowy przyjaźni się z takim zwyczajnym.
– To nie wypada!- powtarzały.
Ale dwukolorowy nie słuchał tego gadania, szarak zresztą też. Obydwa przecież bardzo się lubiły.
Aż pewnego razu wydarzyło się nieszczęście straszne: dwukolorowemu złamały się grafity!
– Będzie do wyrzucenia-szeptały między sobą ołówki, z satysfakcją przekazując sobie tę wieść. Dwukolorowy bardzo się zasmucił, szarak jeszcze bardziej.
– Jak mu pomóc, co robić?- pytał sam siebie-Nie pozwolę by taki wspaniały ołówek został wyrzucony.
Wziął przyjaciela na plecy i pomaszerował szukać lekarza ołówków. Długo szukali pomocy. Szary ołówek był bardzo zmęczony, co chwilę odpoczywał. Nareszcie znalazł bardzo starą temperówkę.
– Spróbuję wam pomóc-rzekła, i bardzo ostrożnie zabrała się do pracy.
– Uff, już po zabiegu-powiedziała- Udało się, jesteś wprawdzie krótszy, ale nadal pięknie możesz rysować, co tylko zechcesz.
– Naprawdę?- spytał z niedowierzaniem dwukolorowy.
– Pomogłam tobie, ale największą przysługę oddał ci twój przyjaciel, szary ołówek.
– E, tam-powiedział szarak zawstydzony tą pochwałą-My jesteśmy prawdziwi przyjaciele, on nie zdradził naszej przyjaźni dla innych, kolorowych, więc ja…- tutaj zaczął się jąkać bardzo wzruszony.
Dwukolorowy nic nie powiedział, tylko przytulił się do niego. Wróciły razem do piórnika.
3. Rozmowa nt bohaterów bajki i nt przyjaźni:
– Jak wyglądały ołówki leżące w piórniku?
– Jak nazwiemy to, co łączyło ołówek szary i dwukolorowy?
– Jak inne ołówki mówiły o tej przyjaźni?
– Co zrobił ołówek szary, gdy przyjaciela spotkało nieszczęście?
– Jakie cechy charakteru miał ołówek szary, a jakie były ołówki kolorowe?
– Kto to jest przyjaciel?
– Po czym można poznać prawdziwą przyjaźń?
– Po co jest nam potrzebna przyjaźń?
– Czym kierujemy się przy wyborze przyjaciela?
– Kto zasługuje na naszą przyjaźń?
– Jak należy postępować ,aby być dobrym przyjacielem?
– Co warto zrobić, gdy pokłóciliśmy się z przyjacielem?
- Zabawa dydaktyczna „Wędrujące serca”. Dzieci otrzymują kolorowe serca i kartkę papieru, układają serduszka na kartce, zgodnie z poleceniem nauczyciela, np.: „połóż serduszko w prawym górnym rogu kartki”, „połóż serduszko w lewym dolnym rogu kartki” itp.
- Zabawa ruchowa rozbudzająca zaufanie do partnera: „Ratuj”. Dzieci dobierają się w pary i spacerują po sali w różnych kierunkach w taki sposób, że jedno idzie przodem, a drugie w niewielkiej odległości za nim. Na zawołanie „Ratuj!”, dziecko idące z przodu lekko osuwa się do przysiadu, a zadaniem partnera jest podtrzymanie go, aby nie zdążyło przykucnąć. Po pewnym czasie następuje zamiana ról.
- Zabawa „Nie szata zdobi człowieka” – Dzieci zostają podzielone na dwie grupy. Otrzymują do wyboru pudełka z taką samą zawartością, ale jedno zapakowane ładnie, a drugie brzydko. Każda z grup rozpakowuje pudełko, w którym są dwie błyszczące kulki. Następuje porównanie zawartości, po czym stwierdza się, że najważniejsze w człowieku jest to co niewidoczne: charakter, stosunek do innych, jakiś talent.
- Taniec „Dwóm tańczyć się zachciało” –dzieci tańczą w parach wyrażając treść
Mimiką i gestem.
8. Zabawa słowna „Lubię Cię za to, żę…” – dzieci losują karteczki z imieniem kolegi z grupy (nauczyciel pomaga odczytac napis), o którym muszą powiedzieć coś miłego kończąc zdanie : „Lubię Cię za to, żę…”
9. Praca plastyczna „Portret kolegi” – dzieci wspólnie na szarym papierze rysują pastelami portrety kolegów z grupy.
