Gimnastyka twórcza- metoda wychowawcza Rudolfa Labana
Metoda zaproponowana przez Rudolfa Labana nazywana jest także „nowoczesnym tańcem wychowawczym”. Jest to gimnastyka oparta na improwizacji posługującej się różnymi formami ruchu. Może jej towarzyszyć muzyka.
Rudolf Laban nazwany został pionierem gimnastyki twórczej. Jego metoda nazwana jest także „nowoczesnym tańcem wychowawczym”. Polega ona na improwizacji ruchowej, dzięki czemu nauczyciel prowadzący zajęcia ma dużą swobodę w wyborze zadań ruchowych, które zaproponuje dzieciom. Najbardziej nietypowe w zajęciach prowadzonych tą metodą jest to, że nauczyciel słownie opisuje ruch, jaki dzieci mają wykonać. Nie pokazuje im go. Zadanie dzieci polega, bowiem na improwizacji, a polecenie nauczyciela na zazwyczaj charakter otwarty i można je wykonać na wiele różnorodnych sposobów.
Podstawowe założenia tej metody to: indywidualne rozumienie słownego polecenia nauczyciela i wykonywanie ruchów, dzieci stoją w luźno ustawionej grupie, każde z nich przyjmuje taką pozycję wyjściową, jaka jest dla niego wygodna. Dzieci, które ćwiczą metodą Labana mogą posługiwać się wieloma formami ruchu, na przykład: odkrywaniem, naśladowaniem, inscenizacją, pantomimą, gimnastyką wykorzystującą ruch naturalny, ćwiczenia muzyczno/ruchowe, taniec, opowieść ruchowa, sceny dramatyczne oraz wiele innych. Ćwiczenia wykonywane przez dzieci następują po sobie bardzo szybko i charakteryzują się płynnością ruchu oraz pracą całego ciała. Podczas wykonywanej przez dzieci gimnastyki twórczej może grać muzyka.
Podczas „nowoczesnego tańca wychowawczego” obowiązują trzy zasady: zasada wszechstronności- ćwiczy całe ciało, przemienności wysiłku i rozluźnienia- na zmianę ćwiczenia wymagające dużego wysiłku i spokojniejsze oraz stopniowania trudności- w zależności od tego, w jakim wieku są dzieci oraz jak sprawne są ruchowo. Gimnastyka twórcza oparta jest na pięciu podstawowych filarach, które ma rozwijać. Są to: wyczucie własnego ciała, ciężaru i czasu, przestrzeni, doskonalenie płynności ruchów i wyczucia ciężaru ciała w przestrzeni i czasie oraz adaptacja ruchów własnych do ruchów partnera i grupy. Podczas ćwiczeń nauczyciel łączy słowa, rytm i muzykę. Może nawiązywać do znanych dzieciom utworów muzycznych, piosenek, ważnych wydarzeń, na przykład świąt czy pór roku. Zajęcia powinny mieć charakter spontaniczny, rozluźniający i swobodny.
